Avropa İnsan Haqları Məhkəməsi (AİHM) xalq artisti Flora Kərimovanın işi üzrə qərar çıxarıb

PA-nın qurumun rəsmi saytına istinadən verdiyi xəbərə görə, iddiaçı, 1941-ci il təvəllüdlü Bakı şəhər sakini Flora Ələkbər qızı Kərimova 2005-ci ilin parlament seçkilərindən sonra Avropa İnsan Haqları Konvensiyasının 1 saylı Protokolunun 3-cü maddəsi (azad seçki hüququ) əsasında AİHM-ə müraciət edib.

Avropa İnsan Hüquqları Məhkəməsinin sentyabrın 30-da açıqladığı qərarda deyilir ki, seçki rəsmilərinin səbəbini izah etmədən nəticələri ləğv etmələri F. Kərimovanı parlamentə seçilmək hüququndan məhrum edib.
Konvensiyanın 41-ci maddəsinə əsasən, məhkəmə qərara alıb ki, Azərbaycan hökuməti F. Kərimovaya 50.000 avro maddi təzminat, 7.500 avro mənəvi təzminat və məhkəmə xərclərinə görə əlavə 1.600 avro pul (ümumilikdə 59.100 avro) ödəməlidir.
Xatırladaq ki, F.Kərimova 2005-ci ildə “Azadlıq” blokundan millət vəkilliyinə namizəd olub (APA).
Qeyd edək ki, 2005-ci ildə bu dairədə keçirilən seçkilərin nəticələri ləğv edilib, təkrar seçkilərdə isə “Azərkimya”nın o zamankı prezidenti Məcid Kərimov qalib elan olunub.
F.Kərimova özü isə “mediaforum”a deyib ki, məsələni Avropa Məhkəməsinə qədər təzminata görə uzatmayıb: “Bütün bu haqsızlıqlar mənim başıma gətirilib, mənim yerimə cavabı da Avropa Məhkəməsi verdi. Bircə ona çox ürəyim yanır ki, bizim bu durumda hökumətin boynuna əlavə xərc yükləndi. Əgər yerli məhkəmə instansiyaları hüquqlarımın pozulması ilə bağlı düzgün qərar çıxarsaydı, yekunda Azərbaycan dövləti xəcalət çəkməzdi. Gərək yerli məhkəmələrimiz insan hüquqlarının pozulması məsələsinə qanunvericiliklə yanaşsınlar və elə hökm çıxarsınlar ki, ölkə Avropada, beynəlxalq təşkilatların yanında boynubükük olmasın”.

Posted in Avropa İnsan Haqları Məhkəməsi qərarları | Leave a comment

Azerbaijan: IDPs still trapped in poverty and dependence

Almost 590,000 people were internally displaced in Azerbaijan at the end of 2009, some 20 years after the conflict over Nagorno-Karabakh. The Azerbaijani and Armenian presidents met repeatedly during 2009 for negotiations to resolve the conflict under the aegis of the OSCE Minsk Group, but a peace agreement still appeared distant. Meanwhile, the 1994 ceasefire remained fragile as both sides continued to increase their defence budgets and skirmishes continued.

The government continued to improve housing conditions for IDPs in 2009, and some 1,400 families were resettled to new villages and apartment buildings. While this was a positive initiative, resettled IDPs reported that they did not participate in the planning process, the houses of vulnerable groups were not adapted to their needs, and new villages were far from jobs and services and sometimes close to the line of contact. IDPs’ tenure of this accommodation was insecure, a problem which also affected IDPs in all other types of accommodation.

The majority of IDPs, however, still lived in dire conditions in various types of housing, including collective centres, mud shacks, abandoned apartments, informal settlements and in the overcrowded homes of relatives. In 2009, an increasing number of owners sought to evict IDPs from their property through the courts, and in these cases, the courts increasingly referred to a 2007 decision of the European Court of Human Rights upholding the right of an owner to repossess property occupied by IDPs. Usually the IDPs were not offered either adequate alternative accommodation or compensation.

IDPs still struggle to earn a stable income. In rural areas, few IDPs are employed or have the land, livestock and assets to engage in profitable agriculture. With no investment in rural areas, home gardens have become their main source of food and they continue to depend on government assistance and remittances from relatives. IDPs seem to find jobs more easily in cities, but mainly in the low-paying informal market.

Many IDPs who moved to the capital Baku have been unable to register their new residence, due to bureaucratic processes, demands for unofficial payments and because of the government’s policy to limit migration to the city. Without residence registration, IDPs have been unable to access formal employment or government assistance, health care services, education or pensions. As a result, families have been separated, with one member moving to Baku for work while the rest of the family stays behind to receive entitlements. IDPs have also had difficulties in buying property due to their temporary residence status, in receiving their due pension after losing their work book during displacement, and in standing for election to public roles at their current place of residence.

The Ministry of Education was in 2009 undertaking a study on the quality and level of education of internally displaced children. Approximately 60 per cent of IDP children are taught separately from local children, but parents can send their children to mixed classes. Schools reportedly need renovations and additional qualified teachers, especially in rural areas. Parents cannot always afford transport, clothing and supplies for their children, which has limited their attendance, as has early marriage of girls and labour migration of families. IDPs consider they cannot afford higher education despite their entitlement to tuition fee waivers.

IDPs’ health appears to still be affected by their displacement. A 2009 study found that the majority of IDPs suffered from mental health problems, and that their children had been traumatised by the displacement, despite not having directly experienced military operations themselves. Most of these IDPs had not applied for mental health care services because they were not aware of them or feared being stigmatised, because they could not afford them, or because the services and qualified personnel were lacking. Some health services and medicines are free for IDPs, but information on their entitlements is not easily accessible and, like other citizens, they have to pay some offical fees and also make unofficial payments.

The government continues to favour the return of IDPs over other settlement options. An improved national response would entail efforts to involve IDPs in decisions that affect them, acknowledgement of their right to freely choose between returning and settling elsewhere, and measures to make IDPs more self-reliant at their current residence.

In 2009, three UN treaty body committees made recommendations to the government on IDPs. These included ensuring equal opportunities, simplifying the address registration procedure, continuing to improve access of women and girls to education, employment, health and housing and ensuring consultation during rehabilitation of collective centres. UN member states also made recommendations to the government on IDPs during the Human Rights Council’s Universal Periodic Review of Azerbaijan early in the year.

Posted in Rights of IDPs | Leave a comment

AVROPA MƏHKƏMƏSİ MƏCBURİ KÖÇKÜNLƏRİN ŞİKAYƏTİNƏ BAXIR

Avropa Məhkəməsinin Böyük Palatası “Çıraqov və başqaları Ermənistana qarşı” işi üzrə Dağlıq Qarabağdan olan azərbaycanlı məcburi köçkünlərin iddiasına baxıb.

APA-nın Avropa İnsan Haqları Məhkəməsinin rəsmi saytına istinadən yaydığı məlumata görə, dinləmələrdən sonra məhkəmə iclasını bağlı qapılar arxasında keçirəcək. İddia əsasında qərarın növbəti mərhələdə çıxarılacağı bildirilir.

İddiaya baxan Böyük Palatanın tərkibinə Jan Pol Kosta (məhkəmənin prezidenti), Kristos Rozakis (Yunanıstan), Nikolaz Bratza (Böyük Britaniya), Pyer Lorensen (Danimarka), Frensis Tulkens (Belçika), Jozef Kasadevall (Andorra), Kornelio Birsan (Rumıniya), Bojan Zupanziç (Sloveniya), Nina Vajiç (Xorvatiya), Elizabet Fura (İsveç), Alvina Gülümyan (Ermənistan), Xanlar Hacıyev (Azərbaycan), Eqbert Mujer (Hollandiya), Sver Erik Jebens (Norveç), Giorgio Malinvemi (İsveçrə), Georgi Nikolau (Kipr), Luis Lopes Querra (İspaniya), Den Spelman (Lüksemburq), İzabel Berro-Lefevre (Monako) və David Byörkvinsson (İslandiya) daxildir.

Qeyd edək ki, iddiaçı qismində Azərbaycanın 6 vətəndaşı – Elxan və Adışirin Çıraqovlar (1950 və 1947-ci il təvəllüdlü), Ramiz Cəbrayılov (1960), Akif Həsənov (1959), Fəxrəddin Paşayev (1956) və Qara Cəbrayılovdur (1940). Akif Həsənovdan başqa iddiaçıların hamısı hazırda Bakıda yaşayırlar. Laçın rayon sakinləri olan bu şəxslər 1992-ci il mayın 17-də zorla evlərindən qovulub, onların mülkiyyəti ermənilərin əlinə keçib. Adı çəkilən şəxslər iddia ərizələrində bildiriblər ki, Laçına qayıda bilmədiklərinə görə, öz mülkiyyətlərindən istifadə edə bilmirlər. Ermənistan hakimiyyəti isə buna rəğmən onların məruz qaldığı zərəri kompensasiya etməyib. İddia ərizəsi 1-ci İnsan Haqları Konvensiyasının 1-ci Protokolunun 1-ci (mülkiyyətin toxunulmazlığı), 8-ci (şəxsi həyatın toxunulmazlığı), 13-cü (ədalətli mühakimə hüququ) maddələrinə əsaslanır. İddiaçılar həmçinin milli ayrı-seçkiliyə (14-cü maddə) məruz qaldıqlarını bildirib və qeyd ediblər ki, əgər erməni və xristian olsaydılar, onları evlərini tərk etməyə məcbur etməzdilər. Bu şikayət ərizəsi Avropa İnsan Haqları Məhkəməsinə 2005-ci il aprelin 6-da daxil olub.

Qeyd edək ki, Avropa İnsan Haqları Məhkəməsinin Böyük Palatası Minas Sərkisyanın “Sərkisyan Azərbaycana qarşı” işi üzrə iddiasına da baxıb. İddia üzrə qərar bir müddət sonra çıxarılacaq.

Posted in Avropa İnsan Haqları Məhkəməsi qərarları | Leave a comment

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Posted in Uncategorized | 1 Comment